Ohne Dich! yazısına yapılan yorumlar http://ean.btturk.net/ohne-dich/ Ersin Arslan'ın Kişisel Ağ Sayfası Thu, 07 Aug 2008 20:34:03 +0000 http://wordpress.org/?v=2.3.3 Hilal tarafından http://ean.btturk.net/ohne-dich/#comment-12320 Hilal Tue, 18 Dec 2007 23:26:26 +0000 http://ean.btturk.net/ohne-dich/#comment-12320 Nasıl temiz ve duru...ihtiyacımız olan bu sanırım... Nasıl temiz ve duru…ihtiyacımız olan bu sanırım…

]]> Mehmet RB tarafından http://ean.btturk.net/ohne-dich/#comment-8206 Mehmet RB Wed, 26 Sep 2007 19:22:55 +0000 http://ean.btturk.net/ohne-dich/#comment-8206 bir dusunur demis ki: "hayat yolculugu bir daga tirmanmaya benzer, dagin etegindekiler son derece dinctir ama ufuklari cok sinirlidir. zirveye yaklastikca takat azalir, buna karsilik gorus alani artar." hayat yolculugunda yanimizda kimler oldugu cok onemli... ayagimiz kaydiginda bizi tutup kaldiracak dostlar olmali yanimizda... takatimiz olmasa da, gittigimiz yolda bizi yalniz birakmayip bize destek olacak, en azindan zirvede bizim icin hazirlanmis hedefe gitmemizi saglayacak dostlar olmali... veya ayagi kayan bir dostumuzsa, oylece birakmak yerine, onu sirtlanip hedefe ulastirmak gerek... basta da yazdigim sozun isiginda, ben dagin eteklerinin cocukluk yillari oldugunu, oradaki havanin her turlu olumsuz sarta ragmen mutlu olmayi bildigimiz cocukluk nesesi oldugunu, dagin bizzat hayatin kendisi oldugunu, genc toplulugun insanlik ve takip ettikleri yalniz dagcinin hayat yolundaki rehber oldugunu dusunuyorum. hayat yolu zorluklarla dolu, ancak iyi bir rehberin pesinden gider, dogru kisilerle yoldaslik edersen, son noktaya guzel varirsin. zirvedeki manzara ise, zirveye varmis kisinin ufkunun genisligini gosteriyor. klibin bir diger ilginc yani ise, zirveye varildiginda mezarin hazir olmasi. aslinda hepimiz belli bir sona gidiyoruz. varacagimiz nokta zaten belli, ama o noktayi ancak oraya varinca gorebilecegiz... bir dusunur demis ki: “hayat yolculugu bir daga tirmanmaya benzer, dagin etegindekiler son derece dinctir ama ufuklari cok sinirlidir. zirveye yaklastikca takat azalir, buna karsilik gorus alani artar.”

hayat yolculugunda yanimizda kimler oldugu cok onemli… ayagimiz kaydiginda bizi tutup kaldiracak dostlar olmali yanimizda… takatimiz olmasa da, gittigimiz yolda bizi yalniz birakmayip bize destek olacak, en azindan zirvede bizim icin hazirlanmis hedefe gitmemizi saglayacak dostlar olmali… veya ayagi kayan bir dostumuzsa, oylece birakmak yerine, onu sirtlanip hedefe ulastirmak gerek…

basta da yazdigim sozun isiginda, ben dagin eteklerinin cocukluk yillari oldugunu, oradaki havanin her turlu olumsuz sarta ragmen mutlu olmayi bildigimiz cocukluk nesesi oldugunu, dagin bizzat hayatin kendisi oldugunu, genc toplulugun insanlik ve takip ettikleri yalniz dagcinin hayat yolundaki rehber oldugunu dusunuyorum. hayat yolu zorluklarla dolu, ancak iyi bir rehberin pesinden gider, dogru kisilerle yoldaslik edersen, son noktaya guzel varirsin. zirvedeki manzara ise, zirveye varmis kisinin ufkunun genisligini gosteriyor.

klibin bir diger ilginc yani ise, zirveye varildiginda mezarin hazir olmasi. aslinda hepimiz belli bir sona gidiyoruz. varacagimiz nokta zaten belli, ama o noktayi ancak oraya varinca gorebilecegiz…

]]>