Aslında gün olabildiğince rutin başlamıştı. Sıradan ve sıkıcı bir laboratuar, bastırılmış kişilik sorunları yaşayan bir ‘hoca’mızın yaptığı kısa sınav derken gün bitti.. Ya da ben öyle sandım; çok yanılmışım.. Yeni başlıyormuş!

MBS’de biraz ‘bug’ temizliği yapmak için saat 21 civarına dek dekanlıkta çalıştım. İşim bittiğinde saat 22′ye geliyordu; her zamanki gibi arabaya bindim ve İzmit’e doğru seyrediyorum; okuldan 5-6 km ayrılmışken karşı taraftan bir babayiğitin uzun farlar açık şekilde 500 metre ilerimden yavaş yavaş bana doğru geldiğini gördüm, uzun far gördümde böylesini görmedim acaip güçlü, gözlerimi kamaştırıyordu; ikaz için bir kez selektör yaptım, sallamadı, bir kez daha, yine tık yok. Bu arada yaklaşıyoruz ve gerçekten farlar çok güçlü. Bir daha selektör bir daha, bir daha, derken renkli tavan lambaları yandı kırmızı, mavi; ‘auuuuaaaaaaaaaavvvv’ diyerek yanımdan geçti araç. Evet tahmin ettiğiniz gibi bir polis arabasıydı. Tabii asıl olay bu değil, bu sadece adrenalin seviyesini eşik değerin az üzerine çıkarmış az sonraki olayı bekler duruma getirmişti;

İzmit’e 5 km mesafede, 3 şeritli çift yol üzerinde en sol şeritte izmit yönüne doğru seyrediyorum. Tahmini seyir süratim 105 km/sa civarında idi, normalde çift yollarda dahi 90′ı aşmam ama akşam olduğu için yollar çok boştu ve normal seyir süratinin biraz üzerine çıkmıştım. Kontrolsüz bir kavşağa yaklaşıyordum, 50 metre kala kavşağı kontrol ettim, gelen giden yok. 25 metre kimse yok. Sol şeritte devam ediyorum. 10 metre var; Birden sol taraftan devasa bir köpek yola fırladı. Seyir süratim 90′ın üzerinde! Bu kesinlikle anlatılacak bir şey değil ama anlatmayı deneyeyim; zaman durdu. Yaşadığım her mikrosaniyeyi hissederek yaşıyordum. O an sanırım 100 tane ihtimal geçti aklımdan yapılacak. Hiç birşey yapmasam tam ortadan çarpacağım hayvana ve o kadar büyük ki eminim olan sadece ona olmayacak. Dikiz aynasına bakmam ve direksiyonu tam sağ yapmam bir oldu. Bir anda en sağ şeride geçtim, köpek sol tarafımda kaldı, o hızda bu denli sert bir hamle yaptığım için aracın kontrolünü kaybedeceğimi biliyordum. Nitekim hesap doğru çıktı ve en sağda iken yol dışına çıkmamak için sola doğru hamleyi yaptığım anda amerikan filmlerindeki lastik sesleri gelmeye başladı, burada anahtar cümleyi çok iyi hatırladım ve iyi ki hatırladım; “freni unut, arabada fren yok!”. Direksiyona hakim bir şekilde aracın tekrar kararlılığını sağlamasını bekledim, ve tahmin ettiğim gibi oldu. 30 metre içinde araç toparlandı. Normal bir şekilde yola devam ettim…

Çarpsaydım eğer çok üzülürdüm. Gözleri gözümün önünden gitmiyor köpeğin.. 3 ay önce de Eşme girişinde Tır’ın biri çarpmıştı benzer bir köpeğe. Gözümün önünde ikiye ayrılmıştı hayvancağız. Benim anlamadığım olay şu köpekler ve kediler için yolun bu tarafında olup da, diğer tarafında olmayan şey nedir? Yani akraba ziyaretine mi gidiyorsun gecenin bir yarısı? Okuldan mı dönüyorsun? İşten eve mi gidiyorsun?

Yüksek lisans yaparsam eğer tezim için iyi bir konuyu şimdiden buldum sanıyorum: Bu hayvanları yoldan uzak tutmanın bir çaresini bulacağım.